Αγάπη μυστική

ΛΙΜΝΗ ΚΟΡΜΙ.avi

Βάφτισης πηγάδι

Βάφτισης πηγάδι

Μελισσουργός μπολιάζει τις ζωές
των μελισσιών την γλύκα να τρυγήσει
να θρέψει η νιότη , να στήσει τις φωλιές
το αγκωνάρι μ’ αλάβαστρο να χτίσει

Ο δουλευτής με βούληση τραχιά
σμιλεύει άλαλος κι ο κάματος ΄ποκάνει
μες τις αλάνες και στις θαλασσινές σπηλιές
λούζει τον έρωτα στης βάφτισης πηγάδι

Μου μίλησε κι ο άνθρωπος

Μου μίλησε κι ο άνθρωπος

Μου μίλησε ή θάλασσα

ο φλοίσβος τα κοράλλια

και ξεδιαλύνονται με μιας

σκουπίδια στα διαμάντια

Τάχα πως λοξοδρόμησε

και μου δείξε τον δρόμο

της μοίρας μου ο τρυγητής

στου μακελάρη χρόνο

Μου μίλησε ο ουρανός

και αστραπών η λάμψη

ηχώ αγέρα σαν χτυπά

στου ορίζοντα την χάψη

Δένω τ’ αστέρια με σκοινιά

να μην τα πάρει ο χρόνος

κουβάρι μην ξετυλιχθεί

του στεναγμού ο πόνος

Μου μίλησε κι ο άνθρωπος

Γερμένος στην σκιά του

Αιώνες , χρόνια καρτερεί

Πρέπον στα σωθικά του

Σου ‘δωσα

Σου ‘δωσα

Σου ‘δωσα γλυκό από το βάζο

σου ’δωσα , ψυχής μου πεθυμιά

σου ‘διωξα το γκρίζο και το μαύρο

σου πέταξα τα πέπλα τα βαριά

Σου ‘φεξα τον δρόμο να περάσεις

σου ‘φεξα με γιόμα την αυγή

σου ‘δωσα νερό να ξεδιψάσεις

σου ‘φερα ψωμάκι και κρασί

Σου ‘γνεψα το χέρι προς τ ‘εσένα

σου ‘δειξα τον δρόμο να διαβείς

σου ‘λειψα σε χρόνια πεθαμένα

σου ‘λειψα κι ο πόνος μου ευθύς

Στο καλντερίμι

Στο καλντερίμι

Στο καλντερίμι το στενό ,απάγκιο , χρυσαφένιο

Οι γλάστρες με βασιλικό , γέλαγαν με το φως

Ο ήλιος το ‘λουζε συχνά , και βγαίναν οι κυράδες

Με ξέπλεκα μακριά μαλλιά , να κάνουν τεμενάδες

Στα παλικάρια που γοργά , με κάματο προβάλουν

Στο καλντερίμι που δειλά , το σούρουπο σιμώνει

Στέκονται στο παράθυρο , στα χείλη μέρας φέγγος

Μια δρασκελιά ο δρόμος τους , στου πόθου κάθε μέρος

Ποίηση - Σεπτέμβριος/Δεκέμβριος 2009

Της πρώτης αγάπης

Mέλι με μέλι
γεμίζει η καρδιά
γεμίζει η καρδιά
με γλύκα της αγάπης

Με στάρι με στάρι
και φύλλα κίτρινα
με φύλλα κίτρινα
χαϊδεύω το κορμί σου

Στης μέρας το πέρας
να λούσω το κορμί σου
θα λούσω το κορμί σου
με της βροχής ριπές

Της πρώτης αγάπης
σταφύλι ροζακί
σταφύλι ροζακί
η γεύση του φιλιού σου


Σμύρνης τραγούδι

Σμύρνης τραγούδι και καημός
στο σπίτι μας απόψε
ούτι, μπουζούκι ,ταμπουράς
θυμάται απόψε ο ντουνιάς

Τραγούδι , μέθη και κρασί
κι η νιότη μας μια σκέψη
κουβάρι ο χρόνος δεν αργεί
τον μίτο να ξεμπλέξει

Πόλης καπνός στο φτωχικό
και ρήμες π’ απανθίζουν
μάνες π’ αρνιούνται λογισμό
μνήμες απ’ τον ξεριζωμό


Πατρίδα μου Ελλάδα

Κρητικέ λεβέντη
στων βράχων τις φωλιές
στου Ψηλορείτη της κορφές
Θρακιώτη αϊτέ
των καραβιών μπροστάρης
ακρίτας , καβαλάρης

Πατρίδα μου , Ελλάδα
πατρίδα μου , μητέρα
κύματα τ’ Αιγαίου
Μακεδονίας χώμα

Λαρισινέ πουνέντε
σπαρτά της ευφορίας
παλίρροια ευδοκίας
Πελεππονήσου βλέμμα
στης Αρκαδίας βράχια
του Ταίναρου κατάρτια


Γεφύρια αγεφύρωτα

Στου πρωινού την αγκαλιά
στου δειλινού την σχόλη
όνειρα μένουν στα σκαριά
κι ο αγώνας δεν τελειώνει

Γεφύρια αγεφύρωτα
αλάνες μες τις πόλεις
φαντάροι μέσα στο χακί
γλεντοκοπάν με το ρακί
Πετρόχτιστα σπιτάκια
κι η φτωχιά από κοντά
άνθρωποι δείχνουν ρότα
χωρίς φανούς και φώτα

Στου φεγγαριού , μια πινελιά
σε έναν καμβά στημένο
στης θάλασσας την αγκαλιά
καράβι , τσακισμένο


Ιερόδουλες

Ξενοδοχείο παλιό , φθαρμένα σεντόνια
Η ίδια κολόνια , αγγίζει το σώμα
Αγάπη μιας ώρας , στα ίδια στασίδια
Της νιότης παλίρροια ,στ ‘ανέραστο στρώμα

Κορμί που γερνάει , ταμπέλες που σβήσαν
Ψυχές που νικήσαν , των πόθων πορεία
Βλογιά κατοπτρίζει , τις ίδιες φιγούρες
Γυρίζουν σαν σβούρες , στης δύσης ευθεία


Ιδρώτας

Ιδροκοπώ μες το λιοπύρι
ψωμί το στάχυ να γενεί
να φάν’ οι δούλοι απ’ τον κύρη
το ευχαριστώ , να ακουστεί

Τρύγησα αμπέλι μες την ζέστη
κρασί στυφό για να το πιουν
ο νοικοκύρης και όλοι οι φίλοι
με ευωδιές να ευφρανθούν

Μα όταν διψάσω δεν θ’ αργήσει
νεράκι γάργαρο να πιω
κι αν το κορίτσι μου ζητήσει
φιλί στο στόμα , δροσερό